De Marokkaanse bruiloft.

Aan de linkerkant of rechterkant van mijn woning, naargelang hoe men het bekijkt, woont een Marokkaanse familie. Niks ongewoons in Antwerpen !

We krijgen van de familie regelmatig harira (een soep), couscous, mierzoete gebakjes en pannenkoeken met gaatjes toegestopt. Steeds een beetje op een stiekeme manier. Altijd alles verpakt in een plastic tasje...

Waarschijnlijk weet u wel dat de vrome Marokkanen af en toe aalmoezen moeten geven aan de arme mensen… en daardoor eten wij af en toe gratis...

Een van de zonen zou trouwen en mijn vrouw had een uitnodiging gekregen om naar het bruiloftsfeest te komen. Nog een ander buurvrouw was ook uitgenodigd.

Enkele dagen nadien kwam nog een bericht, “meneer” mag ook komen !

Ten opzichte van deze gastvrijheid mag zo een uitnodiging niet geweigerd worden !!!

Op de bewuste avond, de  buurvrouw, mijn vrouw en ik er achteraan, op weg naar de Marokkaanse buren…

Het onthaal bij het binnenkomen was zeer hartelijk, uit de woonkamer klonken vrolijke luidruchtige kreten en gezangen…  Maar, “meneer”,... meneer, moet naar boven!…bij de mannen !!!

Ach ja, de scheiding der seksen..!

Ik kom boven terecht in een ruime kamer met ongeveer twintig kussens en stoelen tegen de wanden, evenveel Marokkanen er op, die allemaal onder de leiding van een geestelijke leidsman zo iets als een litanie van alle heiligen, maar dan in een Marokkaanse versie, aan het opdreunen zijn.

Enkele mensen herkende ik wel, de kruidenier van achter ’t hoekse, de buurman van aan de andere kant en dat was het dan… Sommige gaven een knikje als teken van herkenning.

Eerste fout, ik had mijn schoenen niet uitgedaan!  Nochtans , stommerik dat ik ben, dat soort ritueel ken ik toch reeds lang. Blijkbaar nam toch niemand echt aanstoot aan dat feit.

Dan heb ik braaf een half uurtje naar het gebed zitten luisteren, zeer interessant maar ‘k heb er geen jota van begrepen en ondertussen mijn voeten, en de schoenen, onder de stoel proberen weg te moffelen… Want ik had als enige een stoel gekregen.

Dan was er (eindelijk) een pauze. Theepauze !!!

Toch nog iets dat de moeite waard was als attractie. De oudste van het gezelschap begon muntthee te maken. De toekomstige bruidegom bracht de thee, de munt en dikke suikerbrokken naar binnen samen met een grote ketel met kokend water.

De zwarte thee ging in de theepot, munt erbij, kokend water er op en dan even laten trekken. Nog een gebedje ondertussen… Dan de grote, dikke zware klompen suiker erbij … en roeren om de suiker op te lossen. Even proeven, nog wat meer suiker. Inschenken van op grote hoogte om schuim op de thee te krijgen…

En er was thee, voor iedereen een glaasje.

Liever had ik een fris glas witte wijn gehad, maar ja, je hebt daar niks te eisen, ik was gast… en niemand begreep mij…

Dan kwam er plotseling grote verandering in het decor. Er werden tafeltjes binnen gesleept. Zo van die lage dingen waar je alleen maar op je achterwerk kan aan zitten - Excuseer, voor de uitdrukking.  Het beste was nu in aantocht; grote koperen schalen met allerlei lekkers zoals gebraden kip met olijven en amandelen, couscous, een tajine, zoals die nu bij ons zo populair is, en zo nog een en ander werden naar boven gebracht vanuit de keuken beneden. De bruidegom fungeerde als ober, geen vrouw te bekennen...!

Als drank was er Cola en Fanta… jammer, geen witte wijn, ook geen rode.

Maar vooreerst werden de handjes gewassen.

Een heel ritueel werd opgevoerd: eerst wat geparfumeerde vloeibare zeep in de handjes, dan werd wat lauw water uit het bloemengietertje over je handen  gesproeid en met een mooi klein handdoekje mocht je de handen drogen. Spijtig genoeg, het handdoekje was al kleddernat voor het bij mij kwam…

En nu gebeurde het. Al de Marokkaanse gasten vlogen als leeuwen op de schotels met spijzen, trokken de kip en het ander vlees in stukken en begonnen al smekkend en smakkend, etend met de handen en met veel lawaai, te bewijzen dat de keuken geapprecieerd werd …

Wat ik absoluut niet tegenspreek !!!

Ik kreeg als enige een bord! Ik hoefde maar zeggen wat ik wou, kreeg zelfs nog een stuk lamsvlees extra, en een mes en een vork alstublieft !

( Nadien bleek het lamsvlees van bij de tafels van de vrouwen te komen )

Uiteindelijk was ik de “special guest”, niewaar ?

Naast mij zat een soort, weet ik veel wat, maar hij was gekleed in witte lange kleren en had een donkere tulband op. Hij sprak ook degelijk verstaanbaar Aantwaarps…

Of ik dit eten wel lekker vond ? Antwoord : ja , ja.. (met twee woorden spreken!)

Of ik geloofde in het "paradaais" ? Moeilijke kwestie… geen antwoord.

Of ik “skaap” lekker vind ?  Ja, ja …

Goed!  Mijn stuk “skaap” was plotsklaps weg en tulband knaagde lustig mijn stuk vlees verder op…

Nog een afscheidsgebedje voor alle heiligen, nog eens thee drinken en dan mocht ik gelukkig en voldaan naar huis, twee deuren verder, met nog steeds die stomme schoenen aan. Mijn eerste werk thuis was een  fles witte wijn openmaken.

Mij vrouw heeft zich rot geamuseerd naar eigen zeggen, gezongen, gedanst en gelachen…waarschijnlijk ook geluisterd naar wat vieze moppen want daar zijn die Marokkaanse vrouwen naar het schijnt niet vies van …

Nog nooit zo een gezellig feest meegemaakt !

Madame est servie !

Nu was het in Knokke, wanneer dat weet ik niet meer maar het was stralend weer en zeker niet tijdens het jachtseizoen. Zelfs midden in de zomer dacht ik.

Een vriend, restauranthouder in Knokke, had een klein banketje aangenomen in de flat van een Brusselse dame. Achteraf bleek het een chi-chi madam te zijn zoals dat soort dames wel eens genoemd wordt.

Hijzelf, de baas, kon niet naar de mensen thuis gaan want het was op een zondag in de late namiddag en hij moest in zijn restaurant blijven.

Dus ik in een mooi donkerblauw zondags pak en met de R4 (kleine Renault) volgestouwd met etenswaren naar het appartement van madame. Want... ik zou ook tegelijk de bediening doen en een beetje koken!!!

Alhoewel, zo een probleem is dat niet! Er alleen voor zorgen dat je niet thuis komt met een kostuum vol etensvlekken, anders dondert het daar.

Er waren een twaalftal personen meen ik mij te herinneren.

Zij zaten allen te wachten in het salon tot de “traiteur” zou komen.

Snel de champagne geserveerd....

Komt madame naar mij in de keuken en vraagt of ik aan de gasten wil “annonceren” dat  er opgediend zal worden.

Dat verschijnsel kende ik wel uit mijn studieboeken maar had het nog nooit meegemaakt.

Dus, ik naar het salon, ze hadden hun champagne reeds opgedronken en ging met heldere stem aankondigen:  Madame est servie !

Iedereen ging naar een aangrenzende kamer waar de tafel ondertussen gedekt stond. (Ik had niet stilgezeten...)

Verder gebeurt er weinig, alles verloopt normaal, geen vlekken op mijn kostuum, geen klachten, geen ongelukken....

Iedereen tevreden. Zo ook de madame...

Kom ik terug bij de baas in het restaurant, de traiteur. De patron vraagt tijdens het uitladen van de auto; enne, ... hoe is het geweest?

- Eh, ba, ja, goed hé...

- Geen klachten ?

- Nee, toch niet dat ik weet...

- En de hoofdschotel?

- Gewoon, niets abnormaals, was er daar misschien wat verkeerd mee?

Ja bekende hij toen, de vrouw had een reebout besteld, midden in de zomer. Uiteraard zijn er geen reebouten te verkrijgen tijdens de zomermaanden.

Hij had de vrouw in haar wijsheid gelaten en een doodgewone lamsbout langdurig  gemarineerd en meegegeven als zijnde een reebout....

Ikzelf had het ook niet in de gaten... et Madame, non plus...

De gewoonte om de gasten aan tafel te roepen door te annonceren ; “madame est servie”  stamt uit de tijden dat de bourgeoisie er meiden en knechten op nahield, of kon op nahouden.

De persoon die de bediening deed ging eerst aankondigen aan de wachtende gasten dat het eten klaar was door de aankondiging : "Madame est servie"...

Gerookte bloedworsten

Ik werkte destijds bij een zeer bekende traiteur. De zaak bestaat nu nog maar onder een heel andere vorm.

Op een zondagnamiddag was er een soort “Vlaamse kermis maaltijd” gepland door één of andere organisatie, welke het was ben ik al lang vergeten.

Het was een groot gezelschap, een tachtigtal personen.

Iedereen was binnen en zat aan tafel, het feest kon beginnen…

In de keuken had ik een “pak” margarine ( godbetert, margarine) in een grote braadslede in de oven geschoven om ze te laten smelten om er nadien de bloedworsten in te bakken. Dit is in de huis- en tuinkeuken niet de gewone manier van doen maar in grootkeukens wordt deze manier van bakken of braden veel toegepast.

En toen…plotseling: alle licht valt uit, ook in de keuken. Het was zondagnamiddag, en uiteraard nergens een elektricien in de buurt te vinden!

Er werkte toen een kelner in de zaak; Frans, hij is later nog technicus bij de VRT geworden, en die gaat op zoek naar de oorzaak van de panne en inderdaad een tiental minuten later :  fiat lux…het werd weer licht.

Ondertussen was in de oven dat “pak” margarine gevaarlijk oververhit maar ik had het niet bemerkt omdat het donker was !

Op het ogenblik dat het licht terug aanfloepte, zie ik walm blauwe rook uit de oven komen, ik open de deur van de oven om te kijken wat er gebeurt en de braadslede met de verbrande margarine erin vliegt spontaan in brand!!!

Onmiddellijk volgt er een hevige vuilvettige rookontwikkeling. Ik sluit terug de oven om de zuurstoftoevoer te verminderen maar de boel begon toen nog erger te roken… Een kelner loopt naar zijn auto, die voor de deur stond en haalt er een blusapparaat uit. Deur van de oven open: weer vlammen en kelner Bob spuit het blusapparaat leeg in de brandende oven.

De vlammen doven maar er ontstaat nu een witte rook die blijkbaar zwaarder is dan de lucht en die zich verspreidt over de keukenvloer en stilaan hoger en hoger stijgt en een waar mistgordijn opbouwt. Stilaan waadden we door een zee van witgrijze rook en de rook steeg maar en bleef maar stijgen, stilaan komen alleen nog onze hoofden boven de rook uit…Klein Mitteke, de afwasvrouw, was al onzichtbaar geworden…

Tenslotte heeft iemand alle deuren en vensters opengegooid en stilaan zakte de rook weer weg…

De braadslee die ondertussen niet meer brandde snel naar buiten gekieperd en of er nadien nog bloedworst werd opgediend herinner ik mij niet meer!

Gegijzeld door het Franse leger.

Toen ik die morgen uit mijn tent gekropen kwam stond hij daar. Een knappe gespierde militair.

Hij had een klein zwart snorretje... en hij droeg een tweekleurig uniform, zoiets dat hier ook wel eens een “battle dress” genoemd wordt, versierd met veel latten en strepen plus een Franse vlag. Hij keek met een bedenkelijk gezicht naar een kaart, een stafkaart, vastgemaakt op een plankje.

Toen hij me zag, keek hij hoopvol op...

Het voorval speelde zich af ergens in de Franse Provençe, ondertussen ook weeral vele jaren geleden.

Ik was daar als een soort “chef fourier” voor verscheidene jeugdgroepen die er op kamp kwamen. Daarvoor moest ik zelf niet veel doen maar één ding was mijn vaste taak: ’s morgens brood gaan halen voor het ganse kamp. Zo ook vandaag.

Daarom was ik ook steeds als eerste wakker. Vroeger noemde ik dit uur van opstaan “in het holst van de nacht” maar achteraf beschouwd is kwart na zeven toch een deftig uur om er uit te komen....

Snel even naar het toilet, in zoverre dat een kamptoilet, een HUDO, zo kan genoemd worden. De tanden even afschrobben om de slechte smaak van de goedkope wijn van de avond voordien weg te borstelen. De rest van het toilet maken komt later wel,... soms toch...

Dan op zoek naar een auto, kwestie van naar de bakker te kunnen rijden.

Naast het knalgele Volkswagen busje stond hij, de chef van het Franse leger, met de stafkaart !

Of ik Frans sprak? Ja, ja zo een beetje, loog ik.

Ik verstond hem perfect maar je weet maar nooit.

Of ik de streek een beetje kende ?

Zoals mijn broekzak maar dat vertelde ik ook niet. Oui, oui, moest volstaan.

Of ik hem naar een bepaald punt dat hij aanwees op de kaart wou brengen ?

Het was een omweg van enkele kilometer voor mij maar het was nog vroeg, de jeugdgroepen zouden wel even kunnen wachten.

Hij grommelde nog wat tussen zijn tanden, van verloren, weg kwijt en zo nog wat...ook iets over “mes camerades”...

Goed wij weg....!

Of ik zeker weet waar we naar toe moeten?   Evidemment...!

Na een scherpe bocht in de weg vraagt  hij of ik even wil stoppen.

Ik dacht dat hij een plasje wou doen...

Maar plotseling komen uit het struikgewas een tiental tot de tanden gewapende militairen als duivels uit een doosje te voorschijn. ( Ik weet echt niet hoeveel het er waren.)

Met radiozenders, kalasjnikov’s , bommen en granaten als bagage.

De zijdeur van de bus vloog open en tien seconden later was er van de groep militairen niets meer te bespeuren. En toch, ze waren allemaal in het Volkswagen busje...

Zeer goed gecamoufleerd door opblaasbare rubberbootjes, strandmatjes en allerlei andere varia. Dat soort rommel lag altijd in de auto. Geen militair meer te bespeuren....

De grote chef ging terug naast mij zitten en begon commando’s te geven.

Zijn toon veranderde compleet! Hij was nu de chef en ik had te gehoorzamen. Zoniet !?

Dood met de kogel? Wie weet?

Eerst hoorde ik hem nog zeggen tegen zijn compagnons dat ze nu zeer goed gecamoufleerd zaten in een knalgeel Belgische busje met Belgische nummerplaat...

Hij bekeek mij nog eens goed en gaf toen het bevel: “donne ta chemise !”...

Ik begreep echt  niet wat er gebeurde en hoorde het in het Provençaalse Keulen donderen,  en was daardoor zodanig in de war dat ik maar gehoorzaamde. Even halt gehouden en mijn hemd uitgetrokken. Hij drapeerde dat netjes over zijn uniform....

Gelukkig was het een pas gewassen hemd.

Achter de zetel van de voorste bank vond hij nog een Lierse tits*, een strohoed, en zette die op zijn hoofd. Ikzelf zat aan het stuur in mijn “onderlijfke”....

Ik begon er wel wat met mee te leven....Wat zijn die mannen toch zinnens....?

Gevaar liep ik niet. Dat was honderd procent zeker. Het waren reguliere Franse militairen, maar zijzelf hadden iets uitgehaald dat niet helemaal kosjer was. Daar was ik nu het slachtoffer van en kon alleen maar raden wat er verder zou gebeuren.

Daarna gaf de commandant de opdracht om naar het dorpje Montagnac te rijden. Of ik de weg kende?

Zeker, die kende ik blindelings....ja maar niet over de grote weg, hier tussen de lavendelplantages door...commandeerde de grote chef.

Ik was nu geheel overgeleverd aan zijn commando’s...

Goed. Dan zal ik het spelletje maar meespelen!

Toen we bijna in Montagnac aankwamen stond er een zwaar Frans legervoertuig dwars over de invalsweg geparkeerd. De reactie van chef snor: “reculez, reculez, achteruit, achteruit, weg van hier....!!!

Of ik een andere invalsweg kende ?

Die weg ook geprobeerd. Daar stond evenwel een legervoertuig dat de baan afsneed....

Weer van : reculez, reculez , enz...

Toen begon mijne frank te vallen. Euro’s bestonden toen nog niet!

De kerels die ik bij had waren waarschijnlijk “de slechten” en mochten niet door hun collega’s gezien worden....of zo iets...’t Was mijn fantasie maar... Mogelijk hadden ze 's nachts geslapen in plaats van te marcheren en hadden ze nu een lift gevonden?

Wij zijn ongezien door Montagnac gekomen en de verdere tocht ging vlot. Geen problemen.

Maar de rit ging verder door een holle weg en om de honderd meter stond er een Franse militair, machinegeweer in aanslag en die keken neer op dat gewone Belgisch busje dat daar toevallig passeerde....

De chauffeur in zijn onderlijfke en de begeleider met een blauw geruit hemd aan en een tits op zijne kop...!

Op een zeker ogenblik vraagt chef militair of ik weet of we ergens door een stukje bos zouden rijden?

Ja, ja !!!

Stop daar dan, beveelt hij!

Ik ben dan braafjes gestopt in t‘ bos...

Vous avez, trente secondes pour debarquer....! Dat was tegen de compagnons…..

Dat is het laatste wat ik van de militairen gehoord heb!

Dertig seconden later was de auto, leeg !

Ik ben nog eens gaan kijken of ze per toeval geen kalasjnikov vergeten zouden zijn, maar ’t was noppes...

Ik hoop dat alles voor hun goed verlopen is. Tout van bien maintenant ?

Later....

De scoutjes stonden allemaal ongeduldig te wachten....waar blijft die foerier nu...???

Ze hebben allemaal hun brood gekregen....  Le pain militaire !

Grappig detail is ook nog dat er even later, in de voormiddag, verscheidene legervliegtuigen, straaljagers, Mirages, over het kampement gevlogen kwamen.

Vrienden hebben mij dan de raad gegeven om me te verstoppen want dat “ze” mij aan het zoeken waren.

* Een 'tits' is een platte strohoed. oorspronkelijk afkomstig uit Panama.

Nog maar eens over varkens.

Vooreerst moet ik wat bekennen !

Ik heb een strafrechtelijk verleden !

Ik kreeg ooit “twee jaar, voorwaardelijk”. Weinig stichtend, niet ?

Tien jaar lang kreeg ik daarom geen blanco getuigschrift van goed zedelijk gedrag.

Bij het solliciteren gaf dat wel eens problemen. Als er dan streng geïnformeerd werd waarvoor ik dat verdiend had werd er nadien hartelijk gelachen en kreeg ik meestal de baan in kwestie wel.

Na die tien jaar een mooi briefje geschreven naar één of andere instantie en alles is nu kwijtgescholden maar niemand vraagt mij nu nog om een bewijs van goed gedrag en zeden...

Welke misdaden heb ik nu begaan ?

Een varken vervoerd ! In mijn auto. 

Maar ’t varken was van mijn baas of van mijn moeder ik weet het eigenlijk niet maar ik was de sigaar, de pineut !

Ik moet er wel bij vermelden dat het varken reeds geslacht was, een levend varken in een Renault R4. ‘t Zou nogal wat geweest zijn.

Sluikslachting heet dat en het vervoer van zo een sluik geslacht beest, dat mag niet!

Vermits ik de enige was die ze te pakken kregen was ik de pineut !

Het varken werd bij mijn moeder gevoerd met keukenafval ( kroketjes, tomatenroomsoep, erwtjes en worteltjes...) van bij de traiteur waar ik werkte.

Een bevriende slachter had het beest geslacht en ik voerde het nu terug naar mijn baas. Stonden daar onderweg toch wel twee rijkswachters zeker... En een R4 rijdt niet zo heel snel...!

Nadien heb ik pas gezien dat die rijkswachters met de fiets waren! Het ook al heel lang geleden.

Enfin, dat heeft wat rompslomp opgeleverd. Naar de rechtbank, veroordeeld wegens crimineel gedrag en een voorwaardelijke straf gekregen,  maar ik heb er geen trauma aan overgehouden.

Enkele jaren nadien vraagt men mij om ergens in de Pyreneeën een vakantie te organiseren voor leden van “Shape”, zijnde Amerikaanse militairen.

Ze zouden naar een soort pension in de Pyreneeën komen, de periode tijdens kerstmis en Nieuwjaar.

- Of zij speciale wensen hebben?

- Als het kan een “suckling pig” aan het spit....een speenvarkentje...

Dus samen met een vriend ergens een speenvarken op de kop getikt, het beest panklaar gemaakt, in lakens gewikkeld en goed diep in de koffer van de auto verstopt. Alle persoonlijke bagage er boven op gelegd want ik moest met dat beestje over de Franse grens. Als de gendarmerie mij daar zou tegenhouden en dat varkentje vinden, ja dan zou het feest waarschijnlijk niet doorgaan !

Men had mij gezegd dat ik als grensovergang “den dronckaert” moest nemen, bij Menen.

Daar is nooit geen controle want de douanen zitten er altijd in ’t café en de grens is altijd open !

Dus via “den dronckaart” naar Frankrijk.

En, wat staat daar aan de grens ?

Juist, een boom van een douanier, met een dikke snor, de hand in de lucht: stoppen !

Hij loopt rond de wagen, ik de venster al opengedraaid, hij komt naar mij toe en zegt : “lettre de nationalité !”. Ik begreep hem gewoon niet, van zenuwachtigheid natuurlijk.

Zegt hij er nog bij, maar dan in ’t Frans; daar in de sigarettenwinkel...!

Toen ik in de winkel kwam wist ik het, er plakte geen “B” op mijn auto.

Dus een  “B’eetje” op de achterruit geplakt en weg wezen, zo snel mogelijk.

Dat stom ding had mij twee jaar in de cel kunnen draaien...( denk ik nu zeer dramatisch...)

Bij aankomst in de “Pyrenées Orientales”; niemand van Shape te bemerken!

Zij hadden het vakantieverblijf gezien, gewikt, gewogen en te licht bevonden en zij waren verder naar Barcelona gereden.

Geen ramp, voor mij was het ook maar vakantie, maar daar zat ik met 17 kilo varken in een compleet onbewoonde omgeving. We hadden juist geteld één stel buren, een paar oudjes met hun gekke zoon, op een afstand van 12 kilometer.

Dus dat werd alle dagen; gebakken varken, gestoofd varken, gegrild varken, gerookt varken, hutsepot met varken ...

Mini hammen en worsten gemaakt, de buren geïnviteerd. Toen deze buren ons vroegen om eens bij hun te komen eten, eerst eens voorzichtig geïnformeerd of het toch geen varkensvlees zou zijn. We hadden daar zo stilaan genoeg van...Als presentje hebben we hun toen enkele speenvarkenskoteletjes gegeven, mooi ingepakt, met een rood lint en een strik er rond !  Spécialité Belge.